Vandaag stond er nog maar eens een wedstrijd op het programma tegen een ploeg die waarschijnlijk net als wij de rest van het seizoen zal moeten knokken tegen de degradatie. Ook zij waren het jaar daarvoor net als wij via een achterpoortje totaal onverwacht gepromoveerd naar 2de provinciale. Hopelijk kunnen we de gelijkenis nog even doortrekken want zij hebben hun 1ste jaar hogerop dus netjes overleefd. Met 1 minuut stilte voor onze vriend Frans begonnen we aan deze belangrijke partij.

 

Beide ploegen schoten goed uit de startblokken en van een zogenaamde studieronde was er absoluut geen sprake. Kansen kwamen er al snel aan beide kanten maar de mooiste waren zeker voor ons en het was dan ook heel jammer dat we ons overwicht in het 1ste halfuur niet wisten te verzilveren. Zonder in clichés te willen vallen was die ene grote ook nu weer ten volle van toepassing. Net voor de rust kregen we een terechte maar ook te vermijden strafschop tegen en we moesten dus weer gaan rusten met een achterstand.

 

Onze jongens begonnen met volle moed aan de 2de helft. We creëerden minder kansen dan in het begin van de wedstrijd maar nu was de 1ste wel meteen bingo toen Niels na een mooie actie poeier droog binnen knalde. 1 – 1 met nog een half uur te gaan, de wereld leek weeral een stuk mooier. Iedereen had het gevoel dat het nu erop en erover ging worden maar een 10-tal minuten later stonden we weeral op achterstand na een weeral heel te vermijden doelpunt. Het dient gezegd dat we met veel inzet en karakter er tegen aan bleven gaan, maar de paar kansen die er toch nog kwamen werden spijtig genoeg niet verzilverd. We slaagden er niet om de burcht te slopen en zo bleef het bij die wel heel zure 1 – 2 eindstand.

 

0 op 12, we zitten dus duidelijk in de hoek waar de klappen vallen. Niets aan te doen jongens, werken, werken en blijven werken er zit niets anders op. Hopelijk kunnen we volgende zondag het kalenderjaar toch afsluiten op een positieve noot.

 

 

Tot Zondag !!!

 

Robbie