Hoboken was onze volgende tegenstrever. Die mannen hebben, met een 10-punten kloof voorsprong op de naaste achtervolger, de titel al bijna op zak. Niet echt de plaats dus waar puntengewin in de sterren stond geschreven. In voetbal is alles mogelijk zullen we dan maar denken en gezien de situatie waarin we beland zijn zelfs meer dan wenselijk.

 

Zonder echt te imponeren was het de 1ste helft toch duidelijk merkbaar waarom die ene ploeg bovenaan staat gerangschikt en die andere in de kelder van het klassement. Niet dat we overklast werden maar bij de thuisploeg liepen de acties toch heel wat vlotter in vergelijking met het dikwijls zenuwachtige spel van ons. Echt veel kansen bijeen spelen was er ook niet bij voor de thuisploeg en ze hadden zelfs een blunderende scheids nodig om op voorsprong te komen, een “shwalbe” pur sang werd door de scheids compleet verkeerd beoordeeld. De thuisploeg nam het geschenk in dankbaarheid aan en wij keken meteen weeral aan tegen een frustrerende achterstand. Wij wat van slag maar de thuisploeg wist daar niet direct van te profiteren. In tegendeel, op het halfuur kon Jonas zich doorzetten op rechts en zijn voorzet werd gelost door de doelman en een goed gevolgde Joren kon netjes binnenduwen. Onze 1ste volwaardige aanval was meteen goed voor een gevleide gelijkmaker. Maar net voor rust was het weer die dekselse scheids die met een 2de lichte strafschop de thuisploeg terug de kans gaf om terug op voorsprong te komen. 2 – 1 was meteen de ruststand. Verdiend voor de thuisploeg maar wel met een dikke merci aan de ref.

 

De 2de helft kregen we een gans ander spelbeeld te zien. Hoboken slaagde er nog amper in om gevaarlijk te zijn en wij begonnen meer en meer in onze kansen te geloven. Het spel golfde aardig op en neer en we moesten zeker niet onderdoen voor de leider. En toen Joren een 10-tal minuten voor het einde zijn 2de kon scoren leek een toen al verdiend punt in de maak. Kansen waren er nog langs beide kanten maar zoals zo dikwijls de laatste weken/maanden rolde het dubbeltje weer langs de verkeerde kant. Een  afgeweerde bal uit hoekschop werd door een compleet ongedekte hoboken speler vlotjes op de schoen genomen en door een bos van benen belandde de bal netjes in doel. 10 minuten hadden we nog en met de moed der wanhoop gingen we op zoek naar onze 3de gelijkmaker. Maar weer was het die verdomde ref die na een duidelijke hands vertikte de bal op de stip te leggen.

 

Wij blijven dus weer met lege handen achter na een nu wel oerdegelijke partij waar we minstens een punt hadden verdiend. Eens moet en zal het tij keren maar er is wel spoed mee gemoeid. Komaan jongens met de getoonde mentaliteit van afgelopen zondag moet dat echt snel gaan gebeuren.

 

 

 

Tot Zondag !!!

 

Robbie