Na onze verdiende overwinning van vorige week tegen Zwijndrecht gingen we afgelopen zaterdagavond op bezoek bij de buren uit Brasschaat. In de heenwedstrijd hadden we de gemakkelijkste van onze al bij al zeldzame overwinningen geboekt. Toen was Brasschaat danig verzwakt en nu was het een compleet omgekeerd scenario met een tegenstrever op quasi volle sterkte en wij met 3 geschorsten en evenveel gekwetsten. Het moest dus maar gaan gebeuren met een onuitgegeven elftal.

 

De 1ste helft was een povere bedoening. Wij met veel balbezit tegen een dikwijls massaal terugzakkende tegenstrever en als dan de creativiteit ontbreekt in het middenveld wordt het een moeilijk gegeven. We kwamen in die 1ste helft dan ook nauwelijks aan kansen toe. Brasschaat wachtte rustig af wetende dat met hun technisch overwicht die kansen er wel zouden komen. Minuut 25 was het dan ook zover, veel te slap verdedigen en de lokale topscoorder Matthew H kon zicht rustig vrij kappen en mooi binnen knallen. Minuten later hield Pieter de andere spits van een 2de treffer zodat we toch niet quasi kansloos de cabines moesten opzoeken.

 

Na wat tactische aanpassingen kregen we een gans andere wedstrijd te zien na de rust. Nu wel goede pressing en dreiging zonder aanvankelijk echt uitgespeelde kansen. Die kans kwam er wel aan de overkant en na een simpele één/twee werd we al snel op een schijnbaar onoverbrugbare 2 – 0 gezet. Niets was minder waar want gaandeweg die 2de helft werden we alsmaar sterker en het was heel duidelijk dat vooral op fysiek vlak onze tegenstrever het heel kwaad kregen. Gelukkig voor hen maar heel sneu voor ons kregen ze wat steun van de scheids. In het begin van de 2de helft had die de thuisploeg al en helpende hand toegestoken door duw- en trekwerk op Hamzah niet te bestraffen met een penalty. Misschien dat we hem daar nog het voordeel van de twijfel konden geven, maar dat was zeker niet het geval bij de aansluitingstreffer van een goed ingevallen Frans, die zijn doelpunt afgekeurd zag voor een voorafgaandelijke fout op de doelman. Die ging hopeloos onder een hoge bal door maar liet zich wel kermend van de pijn vallen om een ingebeelde fout te claimen, met succes dus. De toen al oververdiende aansluitingstreffer kwam er wel nog in de 90ste minuut via Joren. Maar voor de verdiende gelijkmaker was het, ondanks nog een enkele verwoede pogingen, te laat.

 

 

De echte “apotheose” kwam er later op de avond toen een duidelijk ”aangeschoten” ref met de thuisploeg uitbundig de overwinning aan het vieren was. “Ongezien” “jamais vu” bij de achtergebleven FCE aanvang en die tellen toch wat jaren aan voetbalervaring bijeen. En niet voor mij alleen werden die dubieuze beslissingen van de scheids, telkens in ons nadeel, plots in een heel ander donker daglicht geplaatst.  Maar alle frustraties ten spijt rest er niets anders dan ons te focussen op de opdracht van volgende week tegen het sterke Leest. Er is duidelijk beterschap merkbaar de laatste weken jongens dus moeten we er met zijn allen in blijven geloven.

 

De Robbie